Congregatie van de Zusters van Liefde

De initiatiefnemers van Sint-Lodewijk waren de Zusters van Liefde van Jezus en Maria.

Deze congregatie is een typische negentiende eeuwse congregatie die in 1803 gesticht werd in Lovendegem door Petrus Jozef Triest. Hij was een pastoor en later kanunnik die absoluut iets wilde doen aan de vele noden die in zijn tijd bestonden. Zo was er nauwelijks opvang, laat staan behandeling voorzien voor weeskinderen, ouden van dagen en psychiatrische patiënten.

Jozef Triest stichtte dan ook drie congregaties: de Zusters van Liefde die in het begin vooral instonden voor de verzorging van bejaarde mensen, in 1807 de Broeders van Liefde die bij de aanvang vooral instonden voor de psychisch zieke mensen en in 1835 de Zusters van de kindsheid Jesu die vooral instonden voor de opvang van wezen en te vondeling gelegde kinderen.

De Zusters van Liefde werden een grote congregatie die vandaag wereldwijd actief is. Zij bouwden een uitgebreid netwerk uit van dienstverlenende instellingen in onderwijs, gezondheidszorg en gehandicaptenzorg. In België zijn er nu bijna alleen nog maar oudere zusters op rust maar internationaal zijn er heel wat jonge zusters, vooral in Afrika en Azië. De leiding van de congregatie is vandaag dan ook vooral in handen van buitenlandse zusters; zo is de generale overste een Indische zuster.

Tot in mei 2000 woonden en werkten de zusters hier onder dit dak.

Vanaf 2003, precies tweehonderd jaar na de stichting, zijn de voorzieningen van de Zusters van Liefde in Vlaanderen samengebracht in een nieuw samenwerkingsverband onder de koepel van Tabor en hebben de zusters zich definitief teruggetrokken uit de actieve werking.

Tabor engageerde zich om de werking en de uitbouw van de voorzieningen verder te zetten in de geest van de Zusters van Liefde.

Vandaar dat Sint-Lodewijk er nog steeds voor kiest om het hele beleid en de werking te laten vertrekken vanuit de christelijke inspiratie.