In dialoog met de cliënt

Op 14 december namen 24 bewoners hun intrek in Den Binder. Momenteel wordt er verder gewerkt aan de sociaal appartementen op de eerste en tweede verdieping. Vier van deze appartementen zullen aangepast zijn aan mensen met een motorische beperking. Eén van die nieuwe huurders is Pascale.

Pascale is in een rolstoel beland door een verkeersongeval. De 16-jarige Pascale was onderweg met de fiets toen ze werd aangereden door een leerling-chauffeur. ‘Ik ging niet graag naar school daarom koos ik voor een leercontract. Mijn tante kende een winkel waar ze hulp zochten. Toen ik ’s middags van de winkel naar huis reed, ben ik opgeschept door een jonge gast. Nog één jaar en ik zou mijn diploma krijgen. Dat is toch ook wel pech, hé.

Haar verhaal grijpt naar de keel maar Pascale vertelt rustig verder. ‘Ik heb maanden in coma gelegen. Ik moest alles opnieuw leren: eten, praten, schrijven…’ Na de zware revalidatie gaat Pascale terug naar huis. Overdag gaat ze naar een dagcentrum. Hoe lang ze ergens verbleef, weet ze niet precies. Ook wanneer ze startte in Home Diepenbroek weet ze niet. Dingen plaatsen in de tijd is moeilijk voor Pascale. Ook nu weer is Ilse het geheugen van Pascale. ‘Het moet 2009 zijn geweest’, rekent Ilse uit. Eind 2015 verhuisde Pascale van de Diepenbroekstraat naar een kamer in Den Binder, waar bewoners meer individueel kunnen wonen.

Eerst ga ik mezelf bewijzen

Door wat ze zegt of soms net niet zegt, merk je dat Pascale het nog steeds moeilijk heeft om hulp te aanvaarden. Ze wil zelfstandig zijn, dingen alleen doen en het liefst van al wil ze in Serskamp gaan wonen, naast haar ouders. ‘Er lopen daar nu drie hertjes op die bouwplaats’, droomt Pascale weg. Een echt realistisch beeld van hoeveel hulp ze dagelijks nodig heeft, heeft Pascale niet. Ilse wil haar droom ook niet aan diggelen slaan. Ik luister naar een vrouw die vertelt over een gebroken verloving. Een vrouw voor wie huisje-boompje –beestje het hoogste goed is. Het maakt me blij en droef tegelijkertijd. ‘Ik ken veel mensen in Serskamp. Mijn kameraden wonen daar ook. Maar eerst ga ik naar een appartement van Den Binder. Mezelf eens bewijzen, hé. Ik heb me al eens twee maanden bewezen. Dat was wijs. Maar waar was dat nu weer?

Aardappelen schillen in alle vroegte

Pascale refereert aan het regenboogproject. Drie bewoners kregen in de zomervakantie van 2013 en 2014 enkele leegstaande leefruimten in de Regenboog op campus Kwatrecht ter beschikking. Zes weken lang ondervonden ze hoe het is om zelfstandiger te wonen. De medewerkers van het FAM Diepenbroek en de dienst gezinszorg van Solidariteit voor het Gezin zorgden voor de nodige ondersteuning. Pascale genoot van de vrijheid, van in alle vroegte aardappelen schillen omdat ze toch niet kon slapen. Kleine dingen die een grote lach op haar gezicht toveren.

Haar nieuwe appartement heeft Pascale nog niet gezien. Het is Sint-Lodewijk die de huurprijs van 4 sociale appartementen aan Eigen Dak betaalt. Pascale betaalt op haar beurt huur aan Sint-Lodewijk. Deze regeling valt onder ‘huren buiten sociaal huurstelsel’. Als alles goed gaat, kan Pascale in maart verhuizen. Pascale popelt om te verhuizen, zoveel is duidelijk. ‘In die appartementen kan je je gedacht doen. Je moet proberen om zo veel mogelijk zelf te doen. Dan kan je fier zijn op jezelf.’ Maar waarom Pascale nu in een sociaal appartement kan wonen met ondersteuning van het FAM, begrijpt ze niet helemaal. De veranderende regelgeving is aan haar gepasseerd.

Ik wil niet constant bewaking rond mij

Samen hebben Ilse en Pascale een zorgenpakket samengesteld. Sint-Lodewijk zal instaan voor de permanentie, individuele ondersteuning en zorgcoördinatie. Voor de verzorging ’s morgens en ’s avonds, onderhoud van de woning, maaltijden, wassen en begeleiding bij doktersbezoeken zal Pascale een beroep doen op niet-handicapspecifieke diensten. Pascale herinnert zich het overleg niet maar over het verschil tussen een kamer en een sociaal appartement in Den Binder heeft Pascale wel al nagedacht. Wanneer Ilse polst naar haar verwachtingen wordt haar drang naar meer zelfstandigheid weer duidelijk.
Hier beneden loopt steeds begeleiding rond. En ze komen je direct helpen.
Klopt. Boven gaan we het niet zien als je een probleem hebt. Jij gaat ons moeten bellen’. ‘Ik wil niet constant bewaking rond mij.’
‘Hier beneden zie jij ons als bewakers?’
‘Ja’
Ilse spreekt Pascale niet tegen. Ze luistert, open en respectvol. Pascale is trouwens wel van plan om af en toe eens een verdieping te zakken. ‘Als ik niets te doen heb, kom ik dan eens naar beneden. Dan kom ik eens een praatje slaan. Als ik het niet vergeet, hé’, lacht Pascale.

 

Lees ook: Van FAM naar PVF